تالاب و تغییر اقلیم

تالاب‌ها یکی از مهم‌ترین و با ارزش‌ترین اکوسیستم‌های طبیعی در جهان هستند که در اکثر اکوسیستم‌های طبیعی کارکرد‌های بسیار متنوعی را ایفا می‌کنند. تالاب‌های طبیعی از جمله فعال‌ترین و حیاتی‌ترین اکوسیستم‌های روی کره زمین هستند. در حقیقت، همین تالاب‌ها هستند که با تأمین آب و توانایی تولید مثل به بقای گونه‌های جانوری و گیاهی روی زمین کمک می‌کنند. اگر بسیاری از چرخه‌های زندگی را در نظر بگیریم، بخش تولیدی آن‌ها به تالاب‌ها باز می‌گردد.

بنابراین حفاظت و بقای این منابع زیست‌محیطی در سراسر جهان به‌ویژه در مناطق خشک و نیمه‌خشک مانند ایران بسیار پیچیده است و مدیریت آن‌ها مستلزم استفاده از رویکردی جامع و همه‌جانبه است.در دهه‌های اخیر، دوره‌های طولانی خشکسالی و تغییرات آب و هوایی به یکی از مشکلات پیش روی تالاب‌ها تبدیل شده است.

اولین نشانه‌های این مشکل در ایران در سال‌های اخیر با کاهش بارندگی و سطح آب تالاب‌ها و در برخی موارد خشک شدن موقت برخی از تالاب‌های کشور ظاهر شد. برای حل این مشکل نیاز به یک برنامه‌ریزی دقیق است تا با اقلیم سازگار باشد و شرایط بحرانی تالاب را بهبود بخشد.

تاثیر حفاظت از تالاب‌ها بر جلوگیری از تغییرات اقلیم به شکل زیر می‌باشد:

ذخیره کربن

تالاب‌ها به عنوان مخزن‌های عظیم کربن به حساب می‌آیند. در شرایطی که تالاب‌ها حفظ شوند، فرایندهای طبیعی در این محیط‌ها باعث جلوگیری از رهاسازی کربن به جو می‌شوند. کربن ذخیره شده در خاک تالاب‌ها و گیاهان به عنوان یک مخزن کربن خاکی عمل می‌کند و از رهاسازی کربن به جو توسط فرایندهای طبیعی جلوگیری می‌کند. این کار می‌تواند به کنترل گازهای گلخانه‌ای و جلوگیری از گرمایش جهانی کمک کند.

تنوع زیستی

تالاب‌ها به عنوان محیط‌های زیستی منحصر به فرد و متنوع از نظر گونه‌ها و اکوسیستم‌ها شناخته می‌شوند. حفظ تالاب‌ها به معنای حفظ تنوع زیستی در این مناطق است. این تنوع زیستی نقش مهمی در اصطلاح “انطباق به تغییرات اقلیم” دارد، زیرا گونه‌ها و اکوسیستم‌های متنوع، مقاوم‌تر به تغییرات اقلیمی می‌شوند.

حفاظت از آب و خاک

تالاب‌ها به عنوان فیلترهای طبیعی عمل می‌کنند و آلودگی آب را کاهش می‌دهند. همچنین، آن‌ها از سیلاب‌ها در حوزه‌های آبریز پایین‌دست جلوگیری می‌کنند. این ویژگی‌ها باعث حفاظت از آب و خاک در مقابل رخدادهای ناشی از تغییرات اقلیمی می‌شوند.

حفظ آب و منابع آبیاری

تالاب‌ها به عنوان مخازن آب مهم در مناطق خشک و نیازمند به آب هستند. حفظ تالاب‌ها به تأمین منابع آب برای مناطق محلی و اطراف آ‌ن‌ها کمک می‌کند. این موضوع در شرایطی که منابع آبی با تغییرات اقلیمی و کاهش بارش مواجه هستند، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

کاهش اثرات سوانح طبیعی

تالاب‌ها به عنوان یک نواحی آبی مهم می‌توانند در مواجهه با سوانح طبیعی نظیر سیل، خشکسالی و تغییرات جوی کمک کنند. ذخیره آب در تالاب‌ها و توازن اکوسیستم آن‌ها باعث کاهش اثرات و افزایش مقاومت مناطق مجاور در مواجهه با این سوانح می‌شود.

 

تالاب‌های طبیعی در حقیقت منفعتی برای محیط زیست و کره زمین هستند. به طور کلی تالاب‌ها قادر به ذخیره آب، کاهش خطرات ناشی از سیل، مهار فرسایش، تزریق دوباره آب‌های زیر زمین و تعدیل و تنظیم آب و هوای منطقه‌ای و محلی می‌باشند.

تالاب‌ها از مهم‌ترین و با ارزش‌ترین اکوسیستم‌های طبیعی در جهان به شمار ‌می‌روند. این اکوسیستم‌های طبیعی قادر به ارائه کارکرد‌های متنوعی هستند. کنوانسیون رامسر نیز بر حفاظت از تالاب‌ها برای جلوگیری از تغییر اقلیم تأکید زیادی کرده و راهکار‌هایی نیز در این زمینه ارائه داده است.

پرندگان تالاب

پرندگان مهاجر در سلامت اکوسیستم‌های تالابی نقش بسیار اساسی ایفا می‌کنند و به عنوان یکی از اجزای اصلی این محیط‌ها شناخته می‌شوند. این پرندگان در تعادل اکوسیستم تالاب‌ها تأثیرگذار هستند و به گونه‌های مختلفی در حفظ سلامت و پایداری این محیط‌ها سهیم می‌شوند. در زیر تعدادی از اهمیت‌های حضور پرندگان مهاجر در تالاب‌ها آورده شده است:

پراکنش بذرها

پرندگان مهاجر می‌توانند بذرهای گیاهان را از یک منطقه به منطقه دیگر منتقل کنند. این انتقال بذرها تنوع گیاهان را در تالاب‌ها افزایش می‌دهد و به بازسازی طبیعی این محیط کمک می‌کند. این پدیده باعث بهبود تنوع زیستی و پایداری اکوسیستم می‌شود.

مهاجرت زیستی

پرندگان مهاجر معمولاً مسافت‌های طولانی را پرواز می‌کنند و این مهاجرت‌ها به عنوان یک الگوی زیستی شگفت‌انگیز شناخته می‌شوند. این مهاجرت‌ها باعث انتقال انرژی و مواد غذایی از یک ناحیه به ناحیه دیگر می‌شود و در پایداری سیستم‌های زیستی تاثیرگذار است.

تعادل زیستگاه‌های پستانداران

 برخی از پرندگان مهاجر به عنوان شکارچیان طبیعی برخی از پستانداران هستند. این تعاملات طبیعی می‌تواند به حفظ تعادل در جمعیت پستانداران و حیات وحش تالاب کمک کند.

کنترل جمعیت ماهی

بسیاری از پرندگان مهاجر ماهی‌ها را به عنوان بخشی از رژیم غذایی خود در نظر می‌گیرند. این ماهی‌خواری پرندگان می‌تواند به کنترل جمعیت ماهی‌ها و حفظ تعادل در جمعیت آن‌ها کمک کند.

پایش زیست‌محیطی

حضور پرندگان مهاجر به عنوان نمایندگان زنده اکوسیستم تالاب، می‌تواند به پایش و ارزیابی وضعیت زیست‌محیطی این منطقه کمک کند. تغییرات در جمعیت و حالت سلامت پرندگان مهاجر می‌تواند از نشانه‌های مهم درباره وضعیت سلامت کل اکوسیستم تالاب باشد.

حفاظت از تنوع زیستی

پرندگان مهاجر در تالاب‌ها معمولاً به عنوان بخشی از تنوع زیستی این محیط‌ها به حساب می‌آیند. حضور گونه‌های مهاجر به حفظ و افزایش تنوع زیستی کمک می‌کند و تأثیرات منفی عوامل تهدیدکننده را کاهش می‌دهد.

کنترل جمعیت حشرات

بسیاری از پرندگان مهاجر بر اساس فصل به تالاب‌ها مهاجرت می‌کنند و در این محیط زندگی می‌کنند. این پرندگان اغلب از حشرات به عنوان منبع اصلی تغذیه‌شان استفاده می‌کنند. حضور پرندگان مهاجر می‌تواند به کنترل جمعیت حشرات در تالاب کمک کند و از گسترش ناخواسته آنها جلوگیری کند.

حفاظت از محیط زیست

حضور پرندگان مهاجر در تالاب‌ها نشانگر سلامت این اکوسیستم است. محافظت از این پرندگان نه تنها به حفاظت از گونه‌های مهاجر کمک می‌کند بلکه به حفظ تعادل زیستی تالاب نیز کمک می‌کند.

پرنده مهاجر و سلامت اکوسیستم

تأثیرات اقتصادی و گردشگری

حضور پرندگان مهاجر در تالاب‌ها می‌تواند تأثیرات اقتصادی مثبتی داشته باشد. فعالیت‌های گردشگری مرتبط با مشاهده پرندگان مهاجر می‌تواند منطقه را برای گردشگران جذاب کند و درآمد اقتصادی به منطقه بیاورد.

مراتع تغذیه

 برخی از پرندگان مهاجر به عنوان مهمانان فصلی به تالاب‌ها می‌آیند و در طول مهاجرت خود از آب‌ها و منابع غذایی تالاب بهره می‌برند. این وابستگی مؤثر در حفظ تعادل تالاب‌ها و مدیریت منابع طبیعی آن‌هاست.

تأثیر بر زیستگاه‌های دیگر

پرندگان مهاجر معمولاً به عنوان یک لینک مهم در زنجیره غذایی عمل می‌کنند. حضور آن‌ها می‌تواند تأثیرات مستقیم و غیرمستقیمی بر زیستگاه‌های دیگر مانند ماهی‌ها، حشرات، گیاهان و حتی حیوانات کمتر قابل مشاهده ایجاد کند.

 

با این ویژگی‌ها، پرندگان مهاجر به عنوان یک عنصر حیاتی و ارزشمند در حفظ سلامت و تعادل اکوسیستم تالاب‌ها شناخته می‌شوند. محافظت از این پرندگان و حفظ محیط زیست تالاب‌ها از اهمیت به سزایی برخوردار است.

هامون پوزک

برابر با طبقه بندی کنوانسیون رامسر از تالاب های جهان، در گروه تالاب های داخلی قرار دارد و اگر آب رودخانه هیرمند به آن بریزد، دایمی است. منبع تأمین آب آن رودخانه پریان است و افزون بر آن رودخانه فصلی فاش رود که از افغانستان سرچشمه میگیرد نیز به هامون پوزک می ریزد. این تالاب در گروه Rheotrophic قرار می گیرد.

هامون صابری و هامون هیرمند

هامون صابری: برابر با طبقه بندی کنوانسیون رامسر از تالاب های جهان، در گروه تالاب های داخلی قرار دارد و اگر آب رودخانه هیرمند به آن بریزد دایمی است. این تالاب Rheotrophic است.

هامون هیرمند: این تالاب برابر با طبقه بندی کنوانسیون رامسر از تالاب های جهان، در گروه تالاب های داخلی قرار دارد و اگر آب رودخانه هیرمند به آن بریزد، دایمی است (به استثناء سالهای خشک). منبع تأمین آب این تالاب، شاخه ای از رودخانه سیستان به نام افضل آباد، رودبندان و شور و آب سرریز هامون صابری است. سرریز آب تالاب هیرمند از طریق رودخانه شیله به گود زره می ریزد این تاالب Rheotrophic است.

خورخوران نوع تالاب دریایی، دایمی و پوشیده از درخت مانگرو است. یکی از خورهای بزرگ خلیج فارس است و آب آن کاملا با آب خلیج فارس آمیخته است. رودخانه مهران نیز در بخش شرقی به آن می ریزد، ولی تأثیری در افزایش، یا کاهش آب خور ندارد، چون آب خور از خلیج فارس تأمین می شود. این تالاب کاملا دریایی، یا Marine است.

تالاب قوریگل

این تاالب از نوع تاالبهای دایمی و آب آن Eutrophic است. منبع تأمین آب تالاب، نزولات آسمانی، چشمه ها و جریان های کوچک آب، پس از ذوب برف هاست. رودخانه دایمی به تاالب وارد نمیشود. در حوزه آبریز قوری گل جریان آب سطحی مهمی وجود ندارد. اغلب آب های سطحی فصلی و متأثر از میزان بارش در فصول مختلف سال در منطقه جاری هستند. جریان های مذکور از قسمتهای بالادست حوزه آبریز سرچشمه گرفته و قبل از رسیدن به تالاب در امور کشاورزی مصرف، یا در مسیر جریان نفوذ کرده و شبکه آبهای غیر پیوسته زیر قشری را به وجود می آورد. بدین علت، عمده ترین منبع تأمین کننده آب تالاب، آب های سطحی موقت و سفره های آب زیرزمینی است. احتمالا می توان این تالاب را در گروه Minerotrophic قرار داد.

 دریاچه قوپی باباعلی (گپی باباعلی)

قوپی باباعلی از نوع تالاب های دایمی و لب شور است. منابع تأمین آب آن زه آبهای چشمه های اطراف است و رودخانه ای به آن وارد نمی شود. شاید این دریاچه را بتوان در گروه Ombrotrophic یا Rheotrophic قرار داد.

 دریاچه ارومیه

افزون بر نزولات آسمانی، ۱۴ رودخانه فصلی و دایمی از منابع تأمین آب دریاچه ارومیه هستند. این دریاچه به احتمال قوی در گروه Rheotrophic قرار می گیرد.

دریاچه پریشان و دشت ارژن

تالاب پریشان: این تاالب از نوع تاالب های دایمی با آب شیرین و پوشیده از گیاهان است. بزرگترین منبع تأمین آب دریاچه، چشمه های اطراف آن هستند که مهمترین آنها شامل پل آبگینه، نارکی، شیخ، هلک، جمشیدی، سی سخت و آب مورک هستند که از به هم پیوستن پارهای از این چشمه ها به هم، رودخانه فامور ایجاد میشود که از سمت شرق به دریاچه می ریزد. نهر عربان نیز از سمت شرق وارد دریاچه می شود. تالاب ارژن از دیگر منابع تأمین کننده آب دریاچه است که به دلیل اختلاف ارتفاع بین این تالاب و دریاچه پریشان، آب از این تالاب از طریق حفرهای که در کف قرار دارد به سوی دریاچه پریشان روان میشود (بهروزی راد، ۱۳۸۷). این تالاب در گروه Rheotrophic قرار می گیرد. تالاب ارژن: این تالاب از نوع دایمی و باتلاقی است. نحوه تغذیه منابع آب زیرزمینی این منطقه به دو صورت است: .۱ آبهای نفوذی حاصل از بارندگی و آبیاری اراضی که به صورت جریان جانبی سفره را تغذیه می کند. .۲ رودخانه های قره آغاج، سفید، سدخون، جره. حوزه آبزیر آن وسیع و منابع تأمین کننده آب آن زیاد است، ولی به علت عدم تناسب بین میزان آب ورودی و خروجی در تابستانها از میزان آب تالاب کاسته شده و در سالهای کم باران خشک می شود. این تاالب در گروه Omnitrophic قرار میگیرد.

شبه جزیره میانکاله و خلیج گرگان

تالاب میانکاله از نوع تالابهای ساحلی و دایمی است و آب آن لب شور است. منابع تأمین آب تالاب دریای خزر است که از طریق کانال خزینی به دریای خزر وصل است. رودخانه قره چای نیز به آن می ریزد که به دلیل دبی کم نقش چندانی در تأمین آب تالاب ندارد. این تالاب Marine محسوب می شود و بنا به اینکه به چه میزان رودخانه بر کیفیت آب آن اثر می گذارد، میتوان آن را در گروه Marine -Rheotrophic قرار داد. دریاچه بختگان

دریاچه بختگان شامل تالاب های به هم پیوسته «نیریز«، »کمجان« و »بختگان« است. این سه تالاب زمانی که پر آب هستند به یکدیگر می چسبند. مهمترین منبع تأمین آب این دو دریاچه رودخانه کُر است که از ارتفاعات زاگرس سرچشمه گرفته و با رودخانه سیوند (شادکام) در دشت مرودشت و در محل پل خان به هم پیوسته و پس از مشروب کردن دشت کربال به این دریاچه ها می ریزند. از دیگر منابع آبی دریاچه میتوان به چشمه های دایمی و تالاب های اطراف دریاچه مثل گمبان و سهل آباد و سیلاب های زمستانی و بارش مستقیم و افزون بر آن آب کانال های زهکشی کربال و کمیجان اشاره کرد. این تاالب در گروه Rheotrophic قرار می گیرد.

 تالاب شادگان

رودخانه جراحی عمدهترین منبع تأمین کننده آب تالاب میباشد. نهر بحره بعد از رودخانه جراحی بزرگترین تأمین کننده آب تالاب شادگان است. مسیل مالح، زهکش طبیعی برای تخلیه روان آبهای شرق جاده ملاثانی اهواز است و در انتها در شمال تالاب وارد آن می شود. افزون بر منابع ذکر شده، طغیان های رودخانه کارون و مدهای خلیج فارس و نزولات جوی در تأمین آب تالاب نقش اساسی دارند. نهر سلمانه در حالت مد، جریان کارون را به هور و در حالت جزر به صورت زهکش، آب هور را به کارون تخلیه میکند. این تالاب از گروه Marine -Rheotrophic و نوعی Marsh محسوب میشود.

 جزیره شیدور

این جزیره جزو با ارزشترین و مهم ترین پناهگاههای حیات وحش برای پرندگان، لاکپشت های دریایی، ماهیها و دلفینها در خلیج فارس است و جزء مناطق حفاظت شده کشور است. این تالاب از گروه تالابهای Marine است. .۲۲

تالاب های شورگل و یادگارلو تالاب شورگل (حسنلو): این تالاب دریاچه ای کم عمق با آب لب شور فصلی است که از آب باران، چشمه ها و جویبارها تغذیه میشود. طی چند سال گذشته سد احداثی بر روی آب خروجی آن موجب شیرین تر شدن آب و عمیقتر شدن تالاب شده و در حال حاضر تبدیل به دریاچه پشت سد شده است. این تغییرات سبب تغییر تالاب به مخزن آب شده و به یک اکوسیستم جدید دریاچه ای تبدیل شده است. از طریق چشمه ها، آب باران و تعدادی از جریانهای کوچک که بیشتر فصلی هستند و رودخانه گدار تغذیه می شود. این تاالب جزو گروه Rheotrophic قرار می گیرد.

 تالاب یادگارلو: نوع تالاب فصلی و لب شور است. تالاب کامالً توسط زمین های کشاورزی کاملا احاطه شد و به وسیله جریان های برگشتی آبهای کشاورزی تغذیه می شود. از آب رودخانه گدار چای نیز استفاده می کند. این تاالب Rheotrophic است.

کانی برازان نوع تالاب دایمی و دارای آب شیرین است. آب آن از طریق زهک شهای مزارع بالادست، آب برف و باران و رودخانه گدار تأمین می شود. این تاالب Rheotrophic است.

چغاخور این تالاب قبل از احداث سد، قسمتی تالاب های باتلاقی بوده ولی پس از احداث سد، به صورت دریاچه ای درآمده است. چشمه های بزرگ سیبک و تنک سیاه سیبک و گلوگرد از مهمترین منبع تامین آب تاالب چغاخور به شمار میروند (فاضلی فارسانی، ۱۳۸۹). این تاالب از گروه تالاب های Rheotrophic است.

تالاب های آلاگل، آلماگل و آجی گل

 آلاگل: نوع تالاب دایمی است. منابع تأمین آب تالاب نزولات آسمانی، آبهای سطحی و پساب های منطقه و سرریزهای رودخانه گرگان رود و اترک است. آلماگل: نوع تالاب دایمی است. منابع تأمین آب تالاب، آب های سطحی و نزولات آسمانی است. آجیگل: نوع تالاب دایمی است. منابع تأمین آب آن نزولات آسمانی و پساب های سطحی اطراف است. این سه تاالب در گروه Rheotrophic قرار می گیرند.

تالاب امیرکلایه

این تالاب طبیعی و دایمی و دارای آب شیرین است. هیچگونه رودخانه دایمی به آن وارد نمی شود. منابع تأمین آب آن بارندگی ها، مازاد آب اراضی کشاورزی اطراف، آب های سطحی و آب های زیرزمینی است. این تالاب با زمین‌های کشاورزی در فصول مختلف سال تبادل آب می کند. در فصل تابستان هنگامی که آب کم است کشاورزان با پمپاژ آب این تالاب به مزارع کشاورزی، آب برداشت می کنند و آب های اضافی این مزارع از طریق زهکشی مجدداً به تالاب بر میگردد و در فصول پرآبی نیز آبهای اطراف به این تالاب سرازیر می شوند. زمانی که سطح آب بالا باشد به دریای خزر نیز زهکشی می شود. آب سرریز تالاب از طریق کانالی که در ضلع شمال شرقی تالاب واقع است به دریای خزر می ریزد. آب دریا به این تالاب راه ندارد. به همین دلیل، این تالاب دارای سیستم آب شیرین پایدار است و از افزایش و کاهش ارتفاع آب دریای خزر نیز مصون مانده است. این تالاب در گروه Minerotrophic قرار می گیرد.

تالاب انزلی

این تالاب به وسیله ۲۵ رودخانه اصلی و فرعی تغذیه می شود که از سلسله جبال البرز سرچشمه می گیرند و پس از طی کوهپایه و دشت وارد تالاب و سپس از طریق آن وارد دریا می شوند. سالانه حدود ۲ میلیارد متر مکعب آب ناشی از بارش در حوزه، به تاالب وارد و سپس به دریا منتقل میشود (بهروزی راد، ۱۳۸۷).  افزون بر این، جریانهای ورودی آب، آبهای اضافی و مازاد مزارع تحت آبیاری که بیشتر در شرق تالاب انزلی واقع شده اند، به آن وارد م یشوند. بر اساس مطالعات موجود، آبهای زیرزمینی خود را با مکش و از طریق کانال غازیان به دریای خزر هدایت می کنند. طبق مشاهدات عینی وجود چشمه های آرتزین در برخی نقاط تاالب از عوامل تغذیه آب آن به شمار میرود. این تاالب در گروه Omnitrophic قرار می گیرد.

 تالاب کیاشهر

آب آن از دریای خزر و طغیان های رودخانه سفیدرود تأمین می شود. عمق متوسط تالاب ۱/۳ متر است. از شمال با آبراهه ای به عرض ۴۰ متر با دریا ارتباط دارد. برای این تالاب گروه Rheotrophic -Marine معرفی می شود.

۵ مصب رودهای گز و حرا

دلتای رود گز: در ساحل تنگه هرمز قرار دارد، نوع تالاب ساحلی دریایی است. در این مورد باید طبقه ای جدید متضمن ورود آب دریا معرفی کرد و پیشنهاد می شود نام این طبقه -Marine Rheotrophic در نظر گرفته شود.

مصب رودهای شور و شیرین و میناب خور تیاب:

این تالاب از طریق جزر و مد (آب کاست) و ) آبخاست (خلیج فارس و رودخانه میناب تأمین می شود. و در طبقه پیشنهادی Rheotrophic-Marine قرار می گیرد.

تالاب فریدونکنار این تالاب از نوع باتلاقی و دایمی است. نوسان های عمق آن تابع میزان استفاده از آب تالاب در کشاورزی است و در زمستان حدود ۲ متر و در تابستان نزدیک صفر است. منابع تأمین آب آن رودخانه هراز و زه آبهای مزارع برنج اطراف است. این تالاب در گروه Rheotrophic قرار می گیرد.

تالاب گاوخونی زاینده رود که از کوه های زردکوه سرچشمه می گیرد، تغذیه کننده اصلی این باتلاق است. تعدادی رود و آبراهه فصلی نیز در آبرسانی به این باتلاق شرکت دارند که در بیشتر ایام سال خشک هستند. به همین دلیل، گستره این باتلاق در فصل های مختلف سال متغیر است (آقانباتی، ۱۳۸۵.) این تالاب در گروه  Rheotrophic قرار می گیرد.

تالاب گمیشان

از نوع ساحلی و دایمی است. نوسان های سطح، عمق و پایداری آن تابع وضعیت دریای خزر است. موجودیت تالاب متاثر از دریای خزر است. در حقیقت انباشت شن ها در اثر امواج در نوار ساحلی سبب شده است که در پشت آنها منطقه ای وسیع به صورت تالاب موجودیت یابد که موجب رشد نیزارهای انبوه شده و مرزبندی تالاب و دریای خزر را مشخص کرده است. در چندین نقطه، کانال ورودی و تبادل آب دریا با تالاب وجود دارد. مرز شرقی تالاب تابع نوسانهای آب دریای خزر است. در بخش جنوبی، رودخانه گرگانرود و شاخه جنوبی اترک به آن میریزد و تا اندازه ای بر آن اثر می گذارد ولی شرایط کلی تالاب تابع شرایط دریای خزر است. در این مورد نیز طبقه بندی قبلی باید اصلاح شود و مناسب است که اینجا تالاب را Marine و از نوع Marsh در نظر گرفت. البته، به دلیل تاثیر کم رودخانه های گرگانرود و اترک، شاید بتوان نام تاالب را به شکل Marine -Rheotrophic کامل نمود.

 خلیج گواتر

این خلیج متصل به دریای عمان است و آب آن از طریق دریای عمان، یا با جزر و مد تأمین می شود. رودخانه سرباز نیز به آن می ریزد، ولی در تأمین آب خلیج نقشی ندارد. تأثیر ریزش آب رودخانه سرباز به خلیج در ابتدای خور باهو سبب شیرین شدن آب آن می شود. نوع تالاب احتماالً Marine -Rheotrophic است.